ایها الناس انا قد اصبحنا فی دهر عنود و زمن کنود . . .

خطبه در شکایت از اهل زمان خود است

ای مردم ما در زمانی هستیم که مردم آن ستمکار و کفران کننده نعمت هستند.

امام در این خطبه مردم (پست زمان خود را) به چهار گروه تقسیم میکند:

  1. کسی که او را از فتنه و فساد منع نمی کند مگر بیچارگی و کندی شمشیر و کمی مال او.
  2. کسی است که شمشیر از غلاف کشیده و شر خود را آشکار ساخته و سواره و پیاده لشکر خود را گرد آورده. برای فتنه و فساد خویشتن راآماده نموده، دینش را تباه کرده.
  3. کسی است که دنیا را بعمل آخرت (تظاهر به عبادت و بندگی) می طلبد و آخرت رابه عمل دنیا (زهد  و تقوی و عبادت حقیقی) خواهان نیست.

خود را با وقار نشان می دهد. راه دین و شریعت را وسیله ی معصیت قرار داده است .

  1. کسی است که بر اثر حقارت و پستی و نداشتن وسیله ای که به مقام ریاست برسد از خواستن آن مقام خانه نشین گریده است. و چون دسترسی به آرزوی های خود ندارد، بهمان حالی که مانده خویش را قانع نشان داده.